هر كه عطا كند مال خود را بزرگ شود ، يعنى در دنيا وآخرت . 7681 من بذل عرضه ذلّ . هر كه بذل كند عرض خود را خوار گردد ، مراد تحريص بر نگاهداشتن عرض خودست هر چند ببذل أموال باشد از براي آن . 7682 من توكّل كفى . هر كه توكل كند كارگزارى كرده شود ، يعنى هر كه توكل كند بر خدا از روى صدق نيّت وأمور خود را باو واگذارد حق تعالى كارگزارى أمور أو بكند چنانكه در قرآن مجيد فرموده : وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ : هر كه توكل كند بر خدا پس أو بسندست أو را . 7683 من قنع غنى . هر كه قناعت كند توانگر گردد ، زيرا كه كسى كه قناعت كرد بىنياز گردد از مردم ومحتاج نشود واين حقيقت توانگريست ، وممكن است نيز كه قناعت سبب توانگرى ومورث آن گردد . 7684 من سافه شتم . هر كه دشنام دهد دشنام داده شود ، مراد اينست كه كسى كه نخواهد دشنام داده شود بايد كه خود نيز دشنام ندهد واگر نه نمىشود كه دشنام داده نشود . 7685 من ابرم سئم « 1 » .

--> ( 1 ) « سئم » لازم است ، در أقرب الموارد گفته : « سئم الشّىء ومنه ( كعلم ) يسأم سأما وسأما وسأمة وسآمة فهو سؤوم قال لبيد : ولقد سئمت من الحياة وطولها وقولهم : ظئر رؤم خير من أم سؤوم ، مرّ في ترجمة رام » پس بايد بتجوّزى آنرا مجهول خواند .